Alice boetseert

Alice probeert het leven van de positieve kant te zien.
Maar af en toe heeft ze een uitlaatklep nodig.

Daarom boetseert ze al 2 jaar.

Alice houdt van klei omdat je veel frustratie kwijt kan in dit materiaal: je kan het platslaan, bewerken met een deegrol, in elkaar frommelen, mee smijten, …

Klei geeft je altijd nieuwe kansen: wat je niet mooi vindt, prop je samen en je begint opnieuw.

Alice kent intussen het verschil tussen ruw- en glazuurbak.
Ze is verrukt over de nieuwe terminologie: lomer, mirette, krabpen, stierenkopkneden, … en valt daar ongevraagd haar omgeving mee lastig.

Bovendien weet ze dat keramiek (gebakken klei) meermaals -4 keer is haar persoonlijke record- kan geglazuurd worden, tot haar innerlijke maniak tevreden is met het resultaat.

Alice maakt gestileerde beeldjes. Meestal boetseert ze wat ze mooi vindt.

Maar als het haar teveel wordt, schept ze er genoegen in ‘getormenteerde kunst’ te maken. Dan ontwerpt ze beeldjes die een link hebben met haar autisme en geeft die spitsvondige titels. Alice is en blijft een taalfreak.

 

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is koppig-835x1024.jpg

KOPPIG
2017
vrij naar Yoshitomo Nara

Alice is zeer hardnekkig, sommigen zouden het koppig noemen. Het was voor haar de enige manier om 49 jaar stand te houden in een wereld die ze niet begreep.

 

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20190228_155630-1024x498.jpg

VERWARD
2019

Deze 2 hoofdjes symboliseren de 2 zintuigen die Alice de meeste problemen bezorgen: het gehoor en de reukzin. Vandaar de uitvergroting van de neus en het oor. Via door elkaar lopende draden in de schedels zijn ze met elkaar verbonden.

 

HOEK AF
2017

Dit is het eerste beeld van Alice’s hand. Het verwijst naar een akelige gebeurtenis uit haar carrière. Een collega van haar had boudweg verkondigd dat mensen die alles altijd op dezelfde manier doen ‘gewoon zot zijn’. Alice is dit nooit te boven gekomen. Vandaar dit boek. Er is een flinke hap uit de cover, de ‘hoek af’ die mensen met autisme zouden hebben. Het bleke gezicht symboliseert onze afschuw hierover. Binnenin veel blablabla, in verschillende volgorde, net als de vele verwarrende uitspraken die neurotypicals doen. Wat veel vragen oproept bij mensen met autisme. De boekenwijzer is een gekwetst hart.
Toegegeven, niet een van Alice’s vrolijkste werken maar wel een begin om op te komen voor zichzelf.