niet-verbale leerstoornis

Een niet-verbale leerstoornis (soms ook NLD naar de Engelse benaming non-verbal learning disorder) is een neuropsychologische aandoening, een leerstoornis die in de jaren 70 voor het eerst werd beschreven door de Canadees Byron Rourke.
NLD is een neuropsychologische diagnose, waarbij het specifieke profiel van vaardigheden en tekorten door middel van neuropsychologisch onderzoek wordt vastgesteld. In het voortraject van het neuropsychologisch onderzoek is het van belang inzicht te hebben in de didactische ontwikkeling, naast een beeld van de structuur van de intelligentie en persoonlijkheidsontwikkeling.
Voor veel psychiaters is deze neuropsychologische diagnose niet zinvol, omdat deze als werkmodel niet is opgenomen in de officiële handboeken. De diagnose kan in plaats daarvan een specifieke leerstoornis zijn, een combinatie van leerstoornissen of in geval van zwaardere sociale problemen autisme, atypisch autisme of het syndroom van Asperger.
De stoornis levert vooral problemen op in de non-verbale communicatie, en ook op verschillende andere gebieden. Leerproblemen doen zich voornamelijk voor op non-verbaal gebied (functies van de rechterhersenhelft).
De oorzaak is soms mogelijk gelegen in beschadiging of disfuncties van de witte stof in de rechterhersenhelft.

Toen ik mij een aantal jaren geleden voor de eerste keer liet testen,  leverde dit  niet de verwachte diagnose van autisme op. Het verdict was NLD. Hoewel ik een semester les gegeven heb aan een jongen met deze stoornis, was ik er niet mee vertrouwd.

Na het lezen van een aantal boeken, vielen de puzzelstukken kletterend op hun plaats. Ik heb vol zelfmedelijden 2 dagen in bed liggen snikken. Niet omwille van de diagnose an sich, maar omdat ik al die jaren geprobeerd had dingen te doen die niet in mijn bereik lagen en ik voortdurend op mijn kop gekregen had omwille van mijn ‘onhandigheid’. ‘Dwaze trien’ was een van de vriendelijkste benamingen.

NLD betekent in mijn geval:

  • in de derde kleuterklas een hele week verplicht binnenblijven tijdens de speeltijd, om extra knipoefeningen te doen, zonder enig resultaat
  • een krampachtige pengreep
    In het eerste leerjaar hebben zowel de juf als de directrice verwoede pogingen ondernomen  om dit te veranderen. Gelukkig ben ik heel koppig en had ik een linkshandig vriendinnetje dat ook dwars lag.
  • pas kunnen kloklezen toen ik 10 jaar was
  • idem voor veters strikken
  • een totaal gebrek aan oriëntatie
    The best school ever hing speciaal voor mij overal wegwijzers, zodat ik niet langer mijn cursisten moest volgen op weg naar mijn lokaal maar stiekem de bordjes kon raadplegen. Mijn eeuwige dank hiervoor.
  • littekens over mijn hele lichaam
    onder mijn kin
    Op 20 meter van het ouderlijke huis was ik als 5-jarige de  weg kwijt, ik remde in blinde paniek en smakte over mijn fietsstuur op het asfalt. Hoewel ik de praktijkruimte van de dokter bij elkaar geschreeuwd heb, was ik alert genoeg om te vragen waarom de andere patiënte  (een oudere dame met cape) in de wachtruimte geen armen had.
    in de vouw van mijn arm
    Op de boerderij van mijn grootmoeder ben ik tegen de gloeiende  Mechelse stoof gevallen. Mijn vader heeft nog geprobeerd mijn brandwonde te camoufleren maar mijn moeder vond een zwart fluwelen kleedje met lange mouwen bij 22 graden verdacht.
    onder mijn haar
    We waren legermanoeuvers aan het uitvoeren in de kruipkelder van het huis in aanbouw van de nieuwe buren. Ik hoorde mijn moeder in de tuin roepen, veerde gehoorzaam recht en verloor prompt het bewustzijn. De dame zonder armen zat tot mijn grote opluchting niet meer in de wachtruimte.
    op mijn arm
    strijken blijft een uitdaging
    op mijn hand
    net als gerechten  uit een hete oven halen
  • het onvermogen om te typen
    Mijn cursisten sprongen vaak geërgerd op als ik iets googlede en typten de zoektermen in mijn plaats. Fijn dat ik niet altijd diegene was die het lesverloop coördineerde. Of om het met de woorden van mijn eerste schoolinspecteur te zeggen: “De activiteit moet bij de cursisten liggen, niet bij de leerkracht.’
  • het onvermogen om piano te spelen
    In de lagere school was mijn lerares piano een eenzame Brusselse non van 92 jaar. Ze was zo blij dat ze met mij Frans kon praten dat ze elke week tegen mijn moeder over mijn ‘progression’ loog. Ik was vooral opgelucht  dat ik 1 middag in de week geen uur in de kou vreemde  kringspelletjes moest spelen, samen met de juffen en kinderen met plakkerige handen die naar sinaasappel roken.
  • het onvermogen om gitaar te spelen
    Deze lerares was minder snel om de tuin te leiden. Maar dankzij de behandeling van de talrijke wratten op mijn handen kon ik niet vaak naar de les gaan.
  • geen enkel talent voor handwerk
    Als mijn moeder in de lagere school niet bijgesprongen was, zat ik daar nog steeds.
  • geen enkele aanleg voor balsporten
    De vriendjes met wie ik ging tennissen bombardeerden mij al vlug tot ballenraapster.
    De (alcoholverslaafde en bij wijlen zeer agressieve) leraar LO had een bloedhekel aan mij, omdat hij niet geloofde dat ik niet de clown uithing en alleen maar de volleybal over het net wou krijgen. Hij begreep niet dat ik als 1 van de weinigen met mijn vlakke handen de grond kon raken (dankzij mijn armen die proportioneel 11 cm langer zijn dan normaal). Hakken over de sloot voor LO dat jaar.
  • vreemde ongelukken
    Ik ben als 14 jarige op het strand van De Panne volledig over kop gegaan met een zeilwagen en had alle moeite van de wereld om de verhuurder ervan te overtuigen dat ik de mast niet express in 2 gebroken had.

    Op skivakantie ben ik op mijn rug 200 meter door de sneeuw  meegesleept, omdat ik het anker waarop ik zat onder mijn eigen ski’s geworpen had.

    In de vintage lift in mijn vorige appartement heb ik de hengsels van mijn lievelingsboodschappentas moeten losknippen, nadat die tussen het mechanisme waren gedraaid en de lift blokkeerde. Doordat ik op weg was naar school, zat er in mijn pennenzak een schaar, want ik betwijfel of het zou gelukt zijn met mijn tanden.
  • slecht overweg kunnen met scherpe voorwerpen
    Toen ik een zakmes kocht, heeft de winkeluitbaatster haar EHBO kit moeten bovenhalen. Wist ik veel dat je maar 1 mes tegelijk mag uitklappen.


Gelukkig gaat NLD bij mij gepaard met verbale hoogbegaafdheid, zodat ik mij overal uit praat.