Parijs

Parijs (Frans: Paris) is de hoofdstad en regeringszetel van Frankrijk.
Het is ook een departement.
Met 2,25 miljoen inwoners in de gemeente Parijs zelf en ruim 11 miljoen in het hele stedelijke gebied, met inbegrip van de banlieues (voorsteden) en de forensensteden daaromheen, is het de grootste stad van Frankrijk en de negende stad van Europa.

 

“ Être parisien, ce n’est pas être né à Paris, c’est y renaître . “
Sacha Guitry

Na mijn hopelijk schielijk overlijden wil ik dat mijn as verstrooid wordt over het Canal Saint Martin in Parijs, zoals vermeld in mijn testament. Paris et moi, c’est une histoire d’amour de plus de trente ans.

Het was un coup de foudre, toen ik de stad als 16- jarige met de klas bezocht. Een jaar later gingen we naar Londen, en mijn klasgenoten vonden dit een ‘veel coolere’ stad. Als eeuwige buitenstaander had ik niet anders verwacht.

Waarom Parijs? Eerst en vooral omwille van haar inwoners. Het is bon ton om af te geven op de Parijzenaren, maar ik vind ze geweldig. Hun verzorgde uitspraak, taalvirtuositeit, onverholen dédain voor de cohortes toeristen, allure, beleefde afstandelijkheid,  j’en raffole.

Maar Parijs is ook de stad waar ik tot rust kom, als het mij teveel wordt.
Als 20-jarige ben ik er naar toegetrokken, nadat ik besloten had de brui te geven aan mijn studies. Een verliefde studiegenoot is mij achterna gereisd, maar heeft mij niet gevonden. Ik had de jeugdherberg verlaten en was een tijdje ingetrokken bij een Griekse straatmuzikant, die ik een paar maanden eerder had leren kennen. Na 10 dagen heeft hij mij met gebroken hart op de trein huiswaarts gezet. Dankzij hem ben ik gek op jazz én in staat met stokjes te eten. 30 jaar na datum mailen we af en toe.

Als 22-jarige ging ik erheen met mijn toenmalig vriendje. Zijn matige interesse voor de stad deed mij vermoeden dat onze relatie niet zou blijven duren. Bovendien was zijn Frans abominabel.

Mijn ex kon de stad wel naar waarde schatten en liet zich minstens 1 keer per jaar gewillig meetronen.

Na onze pijnlijke breuk heb ik er 2 jaar na elkaar de volledige julimaand doorgebracht in een gehuurde studio. Ik versmolt zozeer met de stad dat de Parijzenaren zelf mij soms de weg vroegen en we op café tegen mekaar ons beklag deden over de  toeristen. Omdat ik 2 keer in dezelfde buurt verbleef, heb ik er een stamcafé, lievelingsbakker en krantenkiosk aan over gehouden.

Ik hoop mijn oude dag ginds te slijten: ik zie mijzelf dagelijks mijn krant lezen au Jardin du Luxembourg, terwijl ik met de andere oudjes verzucht que Paris a tellement changé qu’on ne s’y reconnaît plus. Een aangenaam vooruitzicht.