zandbak

de zandbak zelfst.naamw. (m.)
uitspraak:   [zɑndbɑk]
verbuigingen:   zandbak|ken (meerv.)
een bak met zand waarin kinderen kunnen spelen met schepjes en vormpjes
voorbeeld:  `zandtaartjes bakken in de zandbak`

Ik heb totaal geen herinnering aan mijn eerste jaar in de  kleuterklas. Mijn moeder des te meer. In die periode zette ze mij elke avond na school op de deurmat, trok mijn schoenen uit en kieperde ze om. Daarna borstelde ze mij af, tot ze de hoop wit zand voor de deur hoog genoeg vond. Na een grondige laatste inspectie mocht ik het huis in. Ik was deze routine zo gewend dat ik in de auto mijn schoenen al losmaakte, tenzij het veterschoenen waren, want die kreeg ik pas los toen ik melktanden wisselde.

Dit vreemde maar mij zo vertrouwde ritueel had alles te maken met mijn dagbesteding op school. Juf R. van de eerste kleuterklas had een grote groep kleuters onder haar hoede. En hoewel ze een ijzeren regime voerde, was er één kindje op wie ze totaal geen vat had. Moi. Dus plantte ze mij ’s morgens vroeg in de zandbak op (hoge) palen en haalde ze mij er tijdens de lunchpauze en ’s avonds weer uit. Iedereen tevreden.

Tot vandaag vind ik het zalig om met mijn handen door zand te woelen. Bij Blokker verkopen ze sinds kort ‘magic sand’ met bijhorende vormpjes. En ook al ben ik intussen 50+, heeft mijn moeder -in de winkel- als vanouds het zand van mijn kleren geborsteld.

Mijn schoenen heb ik pas thuis omgekieperd. Sinds kort kan ik veters strikken.